Pay it forward

Pay it forward

Mijn omaatje was een geweldig mens. Als jong meisje ging ik graag bij haar logeren en als je met haar door het dorp liep leek het wel of iedereen haar kende. Ze groette altijd en vertelde ons wie ze allemaal op de wereld had gezet. Oma was vroedvrouw geweest. Maar het meeste was ik onder de indruk van de aandacht die ze altijd voor iedereen had. Op tachtigjarige leeftijd ging ze nog op bezoek bij de oude mensen in het bejaardentehuis om ze een bloemetje te brengen. Dan waren ze niet zo eenzaam. Toen werd bij mij het zaadje gelegd voor een fundamentele kijk op medemenselijkheid.  

Pay it forward is de titel van een boek, film en zelfs tegenwoordig zelfs van diverse organisaties. Het principe is heel simpel. Je doet iets aardigs voor een ander, dit heeft impact op zijn leven en in plaats van dat jij dankbaarheid terugkrijgt vraag je het door te geven aan een ander. Zo heeft een klein gebaar van vriendelijkheid een immens tastbaar resultaat.

In 2000 keek ik de film met Helen Hunt en Kevin Spacey, Pay it forward. Een emotioneel liefdesverhaal met de idealistische boodschap van je geluk door te geven i.p.v. er iets voor terug te krijgen. A random act of kindness, niet te vertalen in mooie zin in het Nederlands. Het greep me aan en ik was er van onder de indruk.

Bewust van wat een ander nodig heeft, geven wat je te bieden hebt. Als je erop gaat letten zijn er zoveel momenten waarop je dit bewust kan doen. Ik vind het een uitdaging om dit te doen met gesloten beurs en betrek regelmatig mijn netwerk bij het oplossen van een vraag die voorbij komt. Twee tot drie keer per jaar helpen we iemand die van niets weer een thuis gaat maken, een fiets nodig heeft om naar het werk te kunnen of stekken uit de tuin om de boel op te fleuren. Kleine en grotere acties die het verschil maken.

Degene die het ontvangt voelt zich gehoord en gezien. Het helpt op een moment dat je zelf even niet meer weet hoe het verder moet. De gever voelt zich nuttig over de zinvolle bijdrage in het leven van een ander. Ik geniet van de bereidheid iets voor iemand te kunnen betekenen, zelfs als je hem of haar niet eens kent. Het principe van ‘durf te vragen’ en ‘als het jou overkomt zou je ook hulp geven’ maken dat het voor iedereen een win-win situatie is.

En soms krijg je dan uit onverwachte hoek iets terug, van de week stopt een cliënte mij een stapel zelfgemaakte kaarten in de hand. Prachtig verpakt en met mooi lint erom. ‘Stuur je anderen ook wel eens een kaartje?’, is haar vraag. Zeker is mijn antwoord. Ze heeft kaarten gemaakt zodat ik ze kan versturen aan andere cliënten omdat je van een kaartje zo blij kan worden. Dan een appje van een andere cliënte die trots vertelt dat de kookplaat werkt, de buurman heeft hem aangesloten. Weer een stap dichterbij zelfstandigheid. Haar doel is om vrijwilligerswerk in het verzorgingstehuis te gaan doen, zodra ze in haar nieuwe huis is. Pay it forward kleurt de wereld een beetje mooier, voor wie het wil zien.